စာဖတ္တာက ဘ၀ကို အဖက္ဖက္ကျမႇင့္တင္ေပးတယ္ဆိုတဲ့ လူငယ္စာေရးဆရာ လင္းသိုက္ညႊန္႔

ဒီတစ္ပတ္ရဲ႕ Men’s Corner က႑အတြက္ေတာ့ လူငယ္စာေရးဆရာ လင္းသိုက္ညြန္႔ (ျမန္မာေျမ) ကိုေမးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ သူက “ႏိုင္ငံၾကီးသားပီသဖို့”၊ “ျမန္မာေတြေအာင္ျမင္ဖို႔ ၁” ၊ “ျမန္မာေတြေအာင္ျမင္ဖို႔ ၂”၊ “တို႔ျမန္မာေတြ အာရွက်ားျဖစ္ေစဖို႔” တို႔လိုေအာင္ျမင္ေရးစာအုပ္ေတြ ေရးသလို “ဘ၀မာယာ၀ဏၤပါ” လို Edutainment စာအုပ္ေတြလည္း ေရးသားေနသူပါ။ ဒါတင္မကေသးပါဘူး HR ဂ်ာနယ္၊ Hello ဂ်ာနယ္၊ အလင္းတန္း၊ 7 Day News၊ Woman World  ဂ်ာနယ္နဲ႔ Teens ၊ Eternal Life စတဲ့ လစဥ္မဂၢဇင္းေတြမွာလည္း ပါ၀င္ေရးသားေပးေနသူပါ။
 
ကိုလင္းသိုက္ညြန္႔ကို စာေရးဖို႔ တြန္းအားေပးခဲ့တဲ့အရာေတြဆိုရင္…။ 
 
ကၽြန္ေတာ္ စာေရးတာကဟိုးကေလးေလးကတည္းက ပလုတ္တုတ္ ကေလးဂ်ာနယ္မွာ ေရးတာ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ အသက္ ၁၄ ႏွစ္မွာေရးတဲ့ “ကၽြန္ေတာ္အႀကိဳက္ဆံုး စာအုပ္တစ္အုပ္”ဆိုတဲ့ ေဆာင္းပါးကို ၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္မွာထုတ္တဲ့ Beauty Magazine မွာ စပံုႏိွပ္ျဖစ္တာ၊ စာေရးျဖစ္တာကေတာ့ အဘိုးေၾကာင့္ပါ။ ဘိုးဘိုးကအခုေတာ့ ဆံုးသြားပါၿပီ။ ဘိုးဘိုးနာမည္က ဦးသိုက္ညြန္႔၊ ကၽြန္ေတာ္ကလင္းသိုက္ညြန္႔။ အဘိုးက ခ်စ္လြန္းလို႔ကၽြန္ေတာ္ နာမည္မွာ သူ႔နာမည္ကိုအျပည့္ထည့္ေပးထားတာ။ သူက စာဖတ္၀ါသနာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္ကတည္းက စေန၊ တနဂၤေႏြဆိုအဘိုးအိမ္မွာ သြားသြားအိပ္တယ္။ သြားအိပ္ရင္ ကၽြန္ေတာ့ကိုသူ႔ရံုးက ဒရိုင္ဘာနဲ႔ စာအုပ္ဆိုင္သြားခိုင္းညၿပီး စာအုပ္ေတြ၀ယ္ခိုင္းတတ္တယ္။ ၃၁ လမ္းတို႔၊ ၃၂ လမ္းတို့က စာအုပ္ဆိုင္ေတြက ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ေဘာ္ဒါေတြျဖစ္လို႔။ ေနာက္တစ္ဦးတည္းေသာလည္း ျဖစ္ေတာ့အေဖာ္မရွိဘူး။ စာအုပ္ေတြနဲ႔ပဲ ႀကီးလာတာပါ။ စာေရးခ်င္စိတ္ေပါက္လာတာကေတာ့ စာေရးဆရာအမ်ားစုပံုစံမတိုင္းပဲ။ စာေတြ မ်ားႀကီးဖတ္လာရင္ကိုယ္တိုင္ေရးခ်င္စိတ္ေတြ ေပၚလာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေျပာခ်င္တာေတြမ်ားလာတဲ့အခါ စာေရးျဖစ္တယ္။
 
ကိုယ္လင္းသိုက္ညြန္႔ လူငယ္ၾကိဳက္ ၀တၱဳေတြလည္း ေရးလိုက္ေသးတယ္ေနာ္။ 
 
အမွန္အတိုင္း ၀န္ခံရရင္ လူငယ္စာေရးဆရာ တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ နာမည္ႀကီးခ်င္တယ္။ ကိုယ္လုပ္တဲ့အလုပ္တစ္ခုကို ေအာင္ျမင္ခ်င္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ျပန္သံုးသပ္ၾကည့္တဲ့အခါ အငွားဆိုင္တန္းတင္တဲ့ စာအုပ္က Business Opportunitly ပိုရွိတယ္။ အဲဒီအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ႀကိဳးစားၾကည့္တယ္။ ေလးအုပ္ေလာက္ထုတ္ၾကည့္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ထင္သေလာက္မေအာင္ျမင္ဘူး။ ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ April မတိုင္ခင္က “ျမန္မာေတြ ေအာင္ျမင္ဖို႔” ဆိုတဲ့ စာအုပ္ေလးထြက္တယ္။ ထြက္တုန္းကလည္း အဲဒီေလာက္မေအာင္ျမင္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ MRTV 4 မွာ စာအုပ္ျပခန္းေလး ႏွစ္ပတ္ဆက္တိုက္ ကၽြန္ေတာ္ ရိုက္လိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ Talkie ကိုႀကိဳက္သြားလို႔ပဲလား။ ဘာေၾကာင့္လည္းေတာ့ မသိဘူး။ အဲဒီေနာက္ပိုင္းမွာ ဒီစာအုပ္က အရမ္းကိုေအာင္ျမင္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ၀မ္းနည္းတာတစ္ခုက ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံရဲ႕ Hot Media လႊမ္းမိုးမႈေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ Cool Media စာေပေတြဟာျပည္သူလူထူအေပၚမွာ လႊမ္းမိုးႏိုင္မႈေတာ္ေတာ္နည္းတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေရးေနတာေတြလည္း သူတို႔မသိဘူး။ Hot Media မွာ ၄၅ မိနစ္စာႏွစ္ရက္လာသြားတဲ့ေနာက္ပိုင္းမွာမွ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ကို လက္လာတယ္ဆိုတာ ေတာ္ေတာ္ကို၀မ္းနည္းစရာေပါ့။ 
 
ကိုလင္းသိုက္ညႊန္႔က ပညာေရးပိုင္းမွာလည္း World First ေတြ ဘာေတြရတယ္ေနာ္။ ေတာ္ေတာ္ထူးခၽြန္တာေပါ့။  
 
ထူးခၽြန္တယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ၁၀တန္းဆို ကၽြန္ေတာ္ ဂုဏ္ထူးက တစ္ဘာသာပဲပါတာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံရဲ႕ Education System အရေပါ့။ ၁၀တန္းၿပီးေနာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ UK ပညာေရးနဲ႔ ထိေတြ႔ခြင့္ရွိတယ္။ UK ပညာေရး System က လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ Thinking ကိုအရမ္းေကာင္းေအာင္ လုပ္ေပးတယ္ဆိုေတာ့ အဲဒီေနာက္ပိုင္းမွာ ေတာ္ေတာ္ကို ေျပာင္းလဲလာတယ္။ အဓိကကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္။ ပညာေရးရဲ႕ တြန္းအား။ ပညာေရးကိုအဓိကအားျဖစ္ေစတာလည္း စာဖတ္ျခင္းပဲ။ ကၽြန္ေတာ့ကို ထူးခၽြန္တယ္လို႔ေျပာတာ ကၽြန္ေတာ့မွာ ထူးခၽြန္တယ္လို႔ေျပာတဲ့ Record က တစ္ခုပဲရွိပါတယ္။ ABE Management တုန္းက World First ရတာေပါ့။ အဲဒါကလည္းစာဖတ္လို႔ရတာ။ ကံလည္းပါတယ္။ တိုက္ဆိုင္သြားတာလည္း ပါတာေပါ့။ အဲဒီတုန္းက lastest ဂ်ာနယ္ေလး တစ္ေစာင္မွာ ပါတဲ့ Harvard Business Review ဆိုတဲ့ ေဆာင္းပါးေလးကို  iPad ေလးနဲ႔ ဖတ္ျဖစ္သြားတာ။ Printed Version ဆိုရင္ ဟိုမွာ စာအုပ္ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဒီေန႔ဖတ္လို႔မရဘူး။ iPad နဲ႔က်ေတာ့ဖတ္လို႔ ရသြားတယ္။ စာအုပ္က ေဒၚလာ ၃၀၀ ေတာင္ျဖစ္တဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္က ၀ယ္လည္းဖတ္တာမဟုတ္ဘူး။ အျမည္းစာမ်က္ႏွာ ၃၀ အဲ ေပးတာ။ အဲဒီအျမည္းေလး ၃၀ ကို စာေမးပြဲမေျဖခင္တစ္ရက္မွာ Tokyo Donut’s ဆိုုင္မွာ Download ေလးခ်ျပီးဖတ္ျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒါကိုကၽြန္ေတာ္က ေနာက္တစ္ေန႔ စာေမးပြဲမွာ အဲ့ဒီ Review ကို ထည့္ေရးလိုက္ေတာ့ သူတို႔ဆီမွာ မေန႔ကမွထုတ္တဲ့စာေစာင္ထဲကဟာကို ကၽြန္ေတာ္က ဒီေန႔စာေမးပြဲမွာ ထည့္ေရးလိုက္တဲ့အတြက္ Examiner က အထင္ႀကီးသြားတယ္ ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလူငယ္ေတြကို အဲဒါေလးကို Highlight လုပ္ခ်င္တာပါ။ စာက်က္တာဆိုတာထက္ စာဖတ္ျခင္းက ပညာေရးမွမဟုတ္ဘူး။ ဘ၀မွာ အဖက္ဖက္က တိုးတတ္ေစတာေပါ့။
 
ကိုလင္းသိုက္ညြန္႔ရထားတဲ့ဘြဲေတြ၊ Diploma ေတြေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္ေနာ္။  
 
London  Metropolitan University က B.Sc (Hon) Computing & Information System ရပါတယ္။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ကေတာ့ အေ၀းသင္ LL.B၊ ၾကားမွာ Diploma ေတြေတာ့အမ်ားႀကီးတတ္ခဲ့တာေပါ့။ လက္ရွိမွာ ကၽြန္ေတာ္ MHR Management institute (ဆရာဦးေအးေက်ာ္)တို႔ဆီမွာ ဆရာလုပ္ေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ Human Resource Management ဘာသာရပ္ကို သင္ေပးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း Post Graduate Diploma (ABE Management) တတ္ေနတယ္။
 
ဒီေခတ္လူငယ္ေတြရဲ႕ ပညာေရးေလ့လာမႈေပၚမွာေရာ ကိုလင္းသိုက္ညြန္႔အေနနဲ႔ဘယ္လိုသံုးသပ္မိလဲ။ သူတို႔ကိုေရာ ဘယ္လို အၾကံဥာဏ္ေပးခ်င္လဲ။  
 
ေကာင္းပါတယ္။ ဒီေန႔လူငယ္ေတြက Very Aggressive ပါ။ တစ္ခုေတာ့ရွိတာေပါ့ေလ။ ပညာေရးနဲ႔ပတ္သတ္တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္က မွားေနတယ္။ ပိုက္ဆံရွိဖို႔၊ ရာထူးရဖို႔။ အဲဒီ Target နဲ႔ သြားေနတယ္။ ဒီက အေျခခံပညာအထက္တန္းေက်ာင္းေတြ အားလံုးက Talent ကိုအားမေပးဘူး။ UK  မွာဆိုရင္ ကေလးတစ္ေယာက္က ပန္းခ်ီေက်ာင္းသြားလည္း ရတယ္။ စာေရးဆရာလုပ္လည္း ရတယ္။ စာေရးဆရာလုပ္လည္း သူ႔ကိုဘယ္သူမွ မကန္႔ကြက္ဘူး။ ျမန္မာႏိုင္ငံအပါအ၀င္ အေရွ႕ေတာင္အာရွႏိုင္ငံေတြမွာ အာလံုးဟာႏိုင္ငံရဲ႕ အေျခအေနေၾကာင့္ လူေတြဟာ Talent ဘက္ကို ေသခ်ာအားေပးမလုပ္ႏိုင္ဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံေတြမွာ အင္ဂ်င္နီယာေတြ၊ ဆရာ၀န္ေတြကေတာ့ အရမ္းမ်ားတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့ ၀ါသနာမပါလည္း လုပ္ရတာပဲေလ။ Talent မပါတဲ့အတြက္ ကမၻာေက်ာ္တဲ့သူ ထြက္မလာႏိုင္ေတာ့ဘူး။ UK လိုႏိုင္ငံမ်ိဳးက်ေတာ့ နဂိုကခ်မ္းသာျပီး ႏိုင္ငံျဖစ္တဲ့အတြက္ Talent ပိုင္းမွာ ပိုျပီးေတာ့ အားေပးတယ္။ အဲဒီအတြက္လည္း သူတို႔ ပိုျပီးေတာ့ ေအာင္ျမင့္ၾကတယ္။ သူတို႔ပညာေရးစနစ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို့ပညာေရးစနစ္ အဲဒါကြာတယ္။ အခုအစိုးရကျပဳျပင္မႈေတြ အရမ္းလုပ္ေနတယ္ဆိုေတာ့ ပညာေရးလည္းေျပာင္းလဲလာမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ရတယ္။ Talent ကိုဦးစားေပးတဲ့ ပညာေရးေလးျဖစ္လာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကမၻာေက်ာ္ျမန္မာေတြအမ်ားႀကီး ထြက္လာမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။
 
လူငယ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ပညာေတြ အရမ္းတတ္လာရင္ ႏိုင္ငံျခားမွာအလုပ္သြားလုပ္ၾကတာ မ်ားတယ္။ ကိုလင္းသိုက္ညြန္႔မွာေရာ ဘယ္လိုအနာဂတ္ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ိဳးရွိလဲ။ 
 
ကၽြန္ေတာ့ ကေလာင္နာမည္မွာကိုက လင္းသိုက္ညြန္႔(ျမန္မာေျမ) ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ေျပာရရင္ေတာ့ ႏိုင္ငံကိုခ်စ္တာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္က ႏိုင္ငံျခားသြားရင္လည္း ေရႊတိဂံုဘုရားႀကီးကိုလြမ္းတယ္။ ပန္းဆိုးတန္းကိုလြမ္းတယ္။ ေနလို႔ကို မရဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒါကေတာ့ လက္ေတြမက်ဘူးေပါ့။ တိုးတတ္ခ်င္တဲ့လူငယ္ေတြကို ေလးေလးနက္နက္ Message ေပးခ်င္တာက ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံက လက္ရွိမွာ Teming-point ေလ Initiative အရမ္းကိုေကာင္းတဲ့ ႏိုင္ငံျဖစ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေဘာလံုးကန္သလိုပဲ အိမ္ကြင္းမွာ ႏိုင္ေအာင္ကန္လို႔ရတဲ့ အေနအထားေတြ အမ်ားၾကီးရွိတယ္။ ကာတြန္းေတြမွာေတာင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အျပင္ထြက္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ႏိုင္ငံျခားသားေတြက ၀င္လာတယ္။ ဒီမွာစီးပြားေရးလာရွာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အျပင္ထြက္မယ့္အစား ကၽြန္ေတာ္တို့ကႏိုင္ငံအတြက္လည္း Contribution ရမယ္။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံအတြက္ initiative ရွိႏိုင္မယ့္အေျခအေနမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔က အိမ္ကြင္းမွာပဲ ကစားမယ္ဆိုျဖစ္ႏိုင္တယ္။ လူငယ္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ Business Point of View နဲ႔ၾကည့္မယ္ဆိုရင္လည္း ေနာက္ေလးငါးဆယ္ႏွစ္မွာ ႏိုင္ငံျခားထြက္လုပ္တာထက္ Own Business လုပ္တာက Potential ပိုရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ထင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ကိုယ္က်ိဳးစီးပြားအတြက္လည္း ပါတာေပါ့ေနာ္။ သူမ်ားေတြကို ႏိုင္ငံခ်စ္လို႔ဆိုတာမ်ိဳး တစ္ခုတည္းေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ ႏိုင္ငံျခားမွာအလုပ္ သြားလုပ္ရင္အလြန္ဆံုး တစ္လကို ေဒၚလာ ၅,၀၀၀၊ ၁၀,၀၀၀ ထပ္ပိုရႏိုင္တဲ့ အေနအထားမရွိဘူး။ ဒီမွာ ကိုယ္ပိုင္ စီးပြားေရးတစ္ခု ေအာင္ျမင္သြားရင္ ကၽြန္ေတာ္အတြက္က Limit မရွိဘူး။ ျဖစ္ႏိုင္တဲ့အေနအထားပိုရွိတယ္။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံျဖစ္တဲ့အတြက္ Business Environment အေနအထားကို သူမ်ားထက္ကိုယ္ကပိုသိတယ္။ အဲဒီလို ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဒီမွာေနေနတာပါ။ လန္ဒန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ MBA  တစ္ႏွစ္ခြဲေလာက္ သြားတတ္ျပီး ျပန္လာရင္ ဒီမွာ ဆရာဦးေအးေက်ာ္တို႔နဲ႔ ေပါင္းျပီးေတာ့ Management  သင္တန္းေက်ာင္းေလး တစ္ခုေထာင္မယ္။ Advertising Consultancy လုပ္ဖို႔ အစီအစဥ္ရွိပါတယ္။
 
ကိုယ္က လူငယ္စာေရးဆရာလည္း ျဖစ္တယ္။ ဆရာတစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္တယ္ ဆိုေတာ့ လူႀကီးတစ္ေယာက္လို အျမဲတမ္းေနရတဲ့ အခ်ိန္ေတြမ်ားမွာေပါ့။ အဲဒီေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို လူငယ္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဘယ္လိုစိတ္ထြက္ေပါက္ေပးျဖစ္လဲ။ 
 
ကၽြန္ေတာ္ကနဂိုကတည္းက Club ေတြဘာေတြသြားရတာ ဆူညံတာေတြကို မႀကိဳက္ဘူး။ လူႀကီးေတြနဲ႔ ပိုအံ၀င္သလိုျဖစ္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စာသမားေတြက ျငိမ္တာကိုၾကိဳက္တယ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က အဘိုးႀကီးေပါက္စေလးလိုျဖစ္ေနတာ။ ကၽြန္ေတာ္ ႀကိဳက္တဲ့ သီခ်င္းေတြကိုက ဂီတနက္သန္ ကိုေစာညိမ္းဆိုတဲ့ သီခ်င္းေအးေအးမ်ိဳးေလးေတြပဲ ႀကိဳက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ Life နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ အံ၀င္ခြင္က်ျဖစ္တယ္။